Eindelijk is-ie er: Square Moods, het album van Patrick Le Duc uit Goes. Het is, hoewel pas een debuutplaat, misschien wel het voornaamste Zeeuwse popalbum van dit jaar
Dat heeft alles te maken met de ontstaangeschiedenis. De muziek van Le Duc werd al in een vroeg stadium opgepikt door Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf. Die besloten met hem de plaat op te nemen, die zij nu uitbrengen op hun eigen label Crazy Oyster Records.
Daarmee heeft het album al bij voorbaat een soort kwaliteitskeurmerk meegekregen. Die verwachtingen worden allerminst gelogenstraft, want Square Moods is een uitstekende plaat, beter zelfs nog dan de eerste optredens van Le Duc – hij toert moment in het voorprogamma van de clubtoer van Bløf – hebben doen vermoeden.
Dat is onder meer te danken aan de geluidskwaliteit: helder en weids, waarbij zeker het drumwerk van Martijn Bosman goed tot zijn recht komt. Guido Aalbers zorgde uiteindelijk voor een optimale eindmix.
Ook in andere opzichten is Square Moods goed verzorgd (mooi artwork bijvoorbeeld), maar vooral bewijst Le Duc zich als een getalenteerd songschrijver. Eigenlijk is er geen zwak nummer te vinden op het album. Alleen We Will Not Change From A Distance wil bij mij maar niet beklijven.
De invloed van Bløf is onmiskenbaar, temeer omdat de stem van Le Duc in sommige nummers wel wat weg heeft van die van Paskal Jakobsen. Toch is de plaat te veelzijdig – van het folky Cleansing Of The Sea tot het woest rockende Head On Fire – om te kunnen spreken van een Engelstalige variant van de Zeeuwse band. Er is meer sprake van een duidelijke overlap in voorbeelden en inspiratiebronnen, waaronder Radiohead, getuige de afsluitende cover High And Dry.
Bright Lights On The Radio is de voor de hand liggende single, maar ook nummers zoals het catchy Love Is A Size en het niet minder pakkende May We Be en Magic Whispers trekken de aandacht. Een aangename verrassing is de inbreng van Racoon-zanger Bart van der Weide, die verantwoordelijk is voor de scheurende mondharmonica op Head On Fire maar bovendien vocaal excelleert in het duet Sweet Things, dat een hoogtepunt op de plaat is geworden.
Alle factoren lijken aanwezig voor een landelijke doorbraak voor Patrick Le Duc – bovenmatig talent, een prijzenswaardige plaat, de steun van voorname factoren in de popwereld – maar de garantie ervoor kan niemand hem geven. De concurrentie is nu eenmaal groot. De vraag zal vooral zijn of hij zich daartussen met zijn muziek voldoende kan onderscheiden.
‘Zachtaardig Vergooid’ krijgt naast theaterpremiere ook presentatie in de club
Alex Roeka presenteert op 30 oktober zijn nieuwe album ‘Zachtaardig Vergooid’ in Paradiso, Amsterdam. Tot nu toe was Roeka enkel in de theaters te bewonderen, maar nu de zanger het muzikale roer heeft omgegooid, zal hij ook met band in de clubs te zien zijn. Waar op het album Mauro Pawlowski (dEUS) gitaar speelde, zal in Paradiso en de nog te volgen clubtour Maarten Kooijman (ex-Johan) zijn plaats innemen.
Na Beet Van Liefde uit 2008 (bekroond met een Edison) komt Alex Roeka met Zachtaardig Vergooid. Een nieuw album, een nieuwe sound; rauwer en steviger. Zingen vanuit de tenen, vertellen vanuit het hart, dat is Alex Roeka. En dat alles met die van hem bekende stem: rauw, doorleefd, dan weer verstild of uitgelaten, maar altijd onvergelijkbaar eigen. Zijn teksten zijn poëtisch, scherp en oprecht. Zijn muziek is afwisselend. Soms sober, fijnzinnig dan schurend om daarna weer over te gaan in virtuoze melodieën. Jacques Brel meets The Rolling Stones. Het album ‘Zachtaardig Vergooid’ kreeg in het Nederlands Dagblad al een vijf-sterren recensie: “Roeka specialiseert zich op twee soorten songs: het met veel kreukzones uitgeruste liefdesleven en scherpe oordelen over de waan van de dag. Ook nu weer trekt hij het niveau op.”
In 2009 speelde Alex Roeka op de bruiloft van Monsieur Paul (lange Polle), de bassist van Triggerfinger. Roeka speelde daar één van zijn eigen nummers maar werd voor de gelegenheid begeleid door de overige mannen van Triggerfinger. Die gebeurtenis had grote gevolgen. Meteen voelde Roeka het geluid voor zijn nieuwe cd: ritmisch, gruizig, aards. Onder het publiek bevond zich ook Ferry Roseboom, de man achter platenlabel Excelsior Recordings. Ferry bleek erg onder de indruk van dit korte optreden en liet via via weten in Alex Roeka en zijn werk geïnteresseerd te zijn. Na een paar prettige gesprekken werd onder het genot van thee en taart het contract ondertekend.
Dankzij Ferry kwam Roeka in contact met producer Frans Hagenaars. Frans was de juiste man op het juiste moment. Samen met hem en de Brusselse David Poltock, die de arrangementen voor zijn rekening nam, zijn ze gaan zoeken naar een nieuwe sound voor zijn songs. Na veel spelen, luisteren, denken en praten vonden ze die. De muziek versterkt de kracht van de woorden en andersom. Naast Ben Bakker (drums), Reyer Zwart (bas) en David Poltrock (toetsen) werkte ook de van dEUS bekende gitarist Mauro Pawlowski mee aan het tot stand komen van deze cd. Met zijn eigenzinnige gitaarspel geeft hij een aparte kleur aan veel van de nummers. Na een paar dampende sessies was iedereen tevreden. Zachtaardig Vergooid is een cd die op een indringende wijze alle uithoeken van het menselijke gemoed verkent.
Alex Roeka (1955) werd geboren in Ravenstein, Noord Brabant en wordt gezien als één van de meest toonaangevende zangers van het Nederlandstalige lied. Tussen zijn negende en zijn achttiende verbleef hij op verschillende kostscholen, waar zijn liefde voor muziek en poëzie werd gewekt. Zijn studie Psychologie onderbrak hij om een jaar op een zeesleper te gaan varen. Hij studeerde af en werd psycholoog. Maar de zee trok opnieuw en hij maakte vanuit Singapore enkele reizen op Zuid Oost Azië. Terug in Amsterdam raakte hij in de muziek verzeild en begon Nederlandstalige songs te schrijven en ermee op te treden. In 1996 verscheen zijn eerste cd Zee Van Onrust. Tegelijkertijd ontdekte hij het theater en kreeg, gebaseerd op de cd, een theaterprogramma gestalte. In 2000 ontving hij voor zijn lied Noem ’T Geen Liefde de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste theaterlied van 1999.
Club 3VOOR12 woensdag 22 september met Broken Glass Heroes, Jamaica en Goose
Vraag twee Belgische indiehelden, Tim VanHamel (Millionaire, Evil Superstars, Eagles of Death Metal) en Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove), om de comedyserie ‘Benidorm Bastards’ van een gepaste soundtrack te voorzien en je krijgt? Broken Glass Heroes dus, een heerlijke mix van Stooges-rock, Beach Boys, The Kinks en snufjes country en rockabilly.
Via www.3voor12.nl kan je je aanmelden voor de gastenlijst
Never Be Scared/Don’t Be A Hero is het beste Nederlandse album
3VOOR12 eindredacteur en jury voorzitter Willem van Zeeland kondigt de winnaar aan.
Moss live op de 3VOOR12AWARD 2010.
Het album Never Be Scared/Don’t Be A Hero van de band Moss won donderdagavond 9 september de 3VOOR12Award 2010. De Amsterdamse band trad eerder op de avond al op, niet veel later stond voorman Marien Dorleijn alweer op het podium, maar nu met de prijs en een fles champagne in zijn handen en zoekend naar de juiste woorden. “We komen net na zes uur in de bus terug uit Duitsland en … wow! Dit is wel even slikken.” Vervolgens gaf het kwintet graag gevolg aan de oproep van presentator Eric Corton om nogmaals op te treden in Desmet.
Het is de zevende keer dat de muziekprijs voor het beste Nederlandse album is uitgereikt. Moss ontving de 3VOOR12AWARD donderdagavond uit handen van juryvoorzitter Willem van Zeeland tijdens een drie uur durende 3VOOR12AWARD Show in Desmet Studio’s te Amsterdam. Dit spektakel werd gepresenteerd door Eric Corton en Annemieke Schollaardt en was rechtstreeks op 3FM te beluisteren tussen 22.00-01.00 uur.
In een volgepakt Desmet genoot het publiek van optredens van DeWolff en Moss. Samen met veel aanwezige genomineerden werkten presentatoren Eric Corton en Annemieke Schollaardt toe naar de bekendmaking van de winnaar. Na een vurig juryberaad van een twaalfkoppige jury, bestaande uit vier deskundigen uit de muziekwereld, vier Nederlandse popmuzikanten en vier publieksjuryleden is Moss tot winnaar van de 3VOOR12AWARD 2010 gekozen. De totaal verraste bandleden van Moss ontvingen donderdagavond uit handen van juryvoorzitter Willem van Zeeland de award en een geldbedrag van €1203,12.
Een citaat uit het juryrapport:
“Het winnende album staat vol toffe liedjes, die je op het eerste gehoor meteen snapt. Pas later hoor je ook de extra lagen elektronica, die de songs smaakvol inkleuren. Deze mooi verstopte productionele kwaliteiten geven het album een prachtige sound. Het is een echte bandplaat, divers, die klopt van het begin tot het eind… en ook nog eens vol staat met diepe teksten. De winnaar van de 3VOOR12AWARD 2010 is… Never Be Scared/Don’t Be A Hero van Moss!”
De volledige shortlist van genomineerde albums voor de 3VOOR12 Award 2010:
Bettie Serveert – Pharmacy Of Love (Palomine/PIAS)
The Black Atlantic – Reverence For Fallen Trees (Beep!Beep!/In A Cabin With)
DeWolff – Strange Fruits And Undiscovered Plants (REMusic)
Fresku – Fresku (TopNotch/Universal)
Hef – Hefvermogen (Noah’s Ark/PIAS)
I am Oak – On Claws (Snowstar)
Tim Knol – Tim Knol (Excelsior/V2)
The Mad Trist – Pay The Piper (PIAS)
The Madd – The Madd Are Pretty Quick (Excelsior/V2)
Moss – Never Be Scared/Don’t Be A Hero (Excelsior/V2)
Önder & FS Green (Noah’s Ark/PIAS)
2562 – Unbalance (Tectonic/Rush Hour)
Eind juni koos de redactie van 3VOOR12 twaalf Nederlandse albums van de afgelopen 12 maanden die volgens haar in aanmerking kwamen voor het winnen van de 3VOOR12AWARD. Deze albums kregen tijdens de zomermaanden extra aandacht tijdens de VPRO radio-uitzendingen op 3FM, op de speciale 3VOOR12AWARD-website en de reguliere 3VOOR12 site.
Uitzending gemist? Check http://3voor12radio.vpro.nl/
Meer informatie: http://3voor12.vpro.nl/3voor12award
Onze zuiderburen weten donders goed wat rock is, de uit Oostende afkomstige band ‘The Van Jets’ bewijst dit keer op keer. Met hun tweede album ‘Cat Fit Fury’ en een rits nieuwe optredens gaan zij dit ook Nederland bewijzen. Op het album ‘Cat Fit Fury’ staan elf nummers, en als het aan de Nederlands en Belgische pers ligt, elf rock-hits in wording! Het zijn pittige garage rock songs, met stoners and glam tinten. Stuk voor stuk een goede opbouw, waar uitdagende en energieke optredens uit voort vloeien. Lovende kritieken krijgen The Van Jets dan ook voor hun optredens en album. En zijn nog lang niet uitgerockt!
Een greep uit de media:
Live – Minirok Stramproy 25 juli 2010…The Van Jets is een goed geoliede rockmachine… De Drummer levert als een soort William the Concreter het solide, hoekige en soms zware beukwerk dat samen met de melodische gitaarpartijen, bas-huppeltjes en de heldere, felle zang de dampende stampende massa vormt… 3VOOR12
Live – Lokerse feesten 7 aug 2010 – …The Van Jets trappen af met de sterke nieuwe single Down Below, momenteel de nr. 1 in de alternatieve hitparade De Afrekening van Studio Brussel. Later volgen nog een aantal krachtige rocksongs met knappe breaks, sterke melodielijnen en soms een intro verwant aan The Who en een refrein geïnspireerd door David Bowie… OOR
Albumrecensie -…’Garagerock is nog steeds de basis, maar er is ook plaats voor nuance. En voor Bowie, luister maar naar afsluiter ‘Our Heads’. Variatie en spanning, dat zijn de sleutelwoorden van deze plaat’ LIVEXS
Albumrecensie – …’Zanger / songschrijver Johannes Verschaeve bezit het vermogen snoeiharde popliedjes catchy te laten klinken, en andersom. Dat deelt hij met landgenoten The Hickey Underworld, maar in Verschaeve schuilt stiekem een nog grotere componist’… OOR
Albumrecensie – …’The Van Jets leggen de lat hoog op hun tweede langspeler ‘Cat Fit Fury’ DE MORGEN
Review: Broken Glass Heroes op Pukkelpop 2010 (Club)
Sluit twee boy wonders op in een hok, schuif ze op gezette tijden wat voedzaams toe, laat in dat hok achteloos wat gitaren slingeren. Altijd een goed idee, en kijk: Tim Vanhamel en Pascal Deweze komen met Broken Glass Heroes, een dót van een groep, en verantwoordelijk voor een uurtje subliem schervengerinkel in de Club.
Het optreden
The Beach Boys op fietsvakantie in Limburg: zó klonken de Broken Glass Heroes in de Club. We hoorden songs waarin zijden waaiers de hitte ontzetten, de gebloemde bikini het enige relevante lapje textiel is, en meisjes – wanneer ze met de noorderzon zijn verdwenen, en niets dan een tros herinneringen achterlaten, samen met een gebloemde bikini – vriendelijk doch nadrukkelijk verzocht worden om terug te keren. Broken Glass Heroes spreidde een bedje van sixtiesgitaren waarop het verrukkelijk heupwiegen was, en pimpte een en ander op met naar tropische zonnebrand geurende samenzang.
Gaandeweg verlieten Broken Glass Heroes de paadjes van The Beach Boys, maakten ze uitstapjes richting country en rockabilly, en naar The Kinks toten trekkende rock. En in de finale zat een song die de mannen van Them Crooked Vultures op hun debuutplaat zijn vergeten.
Songtitels hebben we niet in de aanbieding: de plaat ligt pas op 20 september in de winkel – niet twijfelen! – en dus kunnen we alleen maar ‘Let’s Not Fall Apart’ vermelden, die heerlijk verslavende single die we, hadden we een auto, de hele tijd door het raampje lieten waaien.
Vanhamel & Deweze: we hadden ze eerder moeten opsluiten.
Hoogtepunt
Een jemenfoutistische lap Stoogesrock – denk: Iggy in een strooien rokje – diep in de set, inclusief een opwindende gitaarpartij waar Jimi ook wel tevreden mee geweest was. Maar geen idee hoe het ding heet.
Quote
‘Dit is ons beste optreden tot zover! Het eerste, ook.’
Mensen beklagen zich wel eens over het feit dat Johan nooit het grote publiek gekregen heeft dat het verdiende. Nee, dan Scram C Baby, dat presenteert 11 september het nieuwe album Slow Mirror Wicked Chair in de kleine zaal van Paradiso. Dat kan toch zeker ook niet de bedoeling zijn. De band maakt zich er niet al te druk om en laat zich liefkozend het zwarte schaap van de familie noemen. Maar als Dries Roelvink na 25 jaar een nummer-1 hit kan scoren, waarom zou het zesde Scram C Baby album dan geen Album van de Week worden?
‘Het zwarte schaap’, tja, er is niets mis met een geuzennaam, maar beter kunnen we Scram C Baby uitroepen tot het rock ‘n roll geweten van Excelsior. Het is de meest weerbarstige van de eerste generatie Excelsior-bands, maar dat ze na het uiteenvallen van het vlaggenschip vorig jaar de Grote Overlevers zijn, is ook weer niet zo verwonderlijk. In al zijn grilligheid is de band namelijk altijd sterke platen blijven maken. Frontman John Cees Smit spuwt ook Slow Mirror Wicked Chair van de eerste tot de laatste noot driftig vol. Met dat charmante Nederlandse accent dat we ook van Herman Brood kenden.
De korte, rauwe songs klinken anno 2010 nog minstens zo scherp als vijftien jaar geleden, al kun je moeilijk beweren dat de band met beide benen in het heden staat. Tebaxtro had een Pixies-song kunnen zijn, vaker nog speelt Scram C Baby in de lijn van Pavement. Dat heeft vast niet met de reünie van die indie-giganten te maken, als wel met het aantreden van drummer Marit de Loos. Zij en haar oude bandgenoten van Caesar worden geëerd in M.A.R.I.T., een letterspelletje in de vorm van een catchy popsong, die ook zomaar als drugsknipoog opgevat kan worden.
Maar je zou Scram C Baby tekort doen door ze enkel te vergelijken met grote namen uit het verleden. De band heeft een eigen geluid, dat weliswaar nooit zal leiden tot een hit, maar wel tot sterke songs als Ear Truck en Mothership Connection. Heel eigen zijn ook de tragikomische beelden die opduiken in Smit’s teksten. De handen van Michael Jackson – een zwart, een wit – in Hands In The Eyes Of MJ, perverse seks in Sunburnt, een gefrustreerde rocker in The Lonely Champion en vooral de cynische blik op de liefde in openingsnummer Attention. Scram C Baby is nog lang niet van plan te stoppen, en gelukkig is dat niet tegen beter weten in. Album nummer zeven in de grote zaal?
Triomf van Moss
Alles valt op zijn plaats en alles lukt
-
Zes jaar geleden speelde frontman Marien Dorleijn ook op Lowlands. Toen was hij het extra paar handen dat labelgenoot Caesar steevast inhuurde voor hand- en spandiensten op het podium, voornamelijk op toetsen en gitaar. Natuurlijk had Dorleijn ook zijn eigen bandje Moss, maar dat sudderde op een laag pitje. Met gitarist Bob Gibson trad hij al af en toe op, maar vorm en sound moesten nog gevonden worden. Dorleijn keek ondertussen goed om zich heen en leerde de kneepjes van het vak in de vertrouwde Excelsior-stal. Hij maakte demo’s en die werden steeds beter. Inmiddels staat Moss in volle bloei en staat de band vroeg op de dag in een bomvolle Grolschtent.
CONCERT
Moss, Lowlands Grolsch, zondag 22 augustus 2010
MUZIEK
Gitaarpop. Hoe mooi het debuut The Long Way Back (2007) ook is, er kraaide geen haan naar. Afgelopen jaar verscheen de opvolger Never Be Scared/Don’t Be A Hero: een soort maatpak dat de band zichzelf heeft aangemeten. De liedjesopbouw en de ritmes – veel trommels – op het album doen denken aan Arcade Fire, de gitaren af en toe aan Neil Young en de meerstemmige zang aan The Byrds. Maar Moss is vooral Moss. Of zoals MC Tygo Gernandt ‘de beestachtige gitaarrockband’ aankondigt: ‘Maaaaaaaaas!’.
PLUS
Moss triomfeert vandaag. Als in het openingsnummer ineens een ritmesectie van vijf trommelaars acht de band opduikt is de verrassing groot en het ijs gebroken. Vervolgens gebeurt op het podium alles waar Dorleijn de afgelopen jaren met zijn bandmaten over gefantaseerd moet hebben. De samenzang die wél goed klinkt. De mix van akoestische en elektrische gitaar die precies in balans is. De trommels die eindeloos lijken te roffelen. En die op het bot afgekloven gitaarsolo, zonder opsmuk. Alles valt op zijn plekkie en alles lukt. Een uur lang worden de shitoptredens van de afgelopen jaren vergeten. Dat zaaltje met die kutinstallatie. Die talloze keren dat er mensen door hun breekbare muziek heen stonden te ouwehoeren. Mensen die eigenlijk liever hadden dat de dansavond al begon. Die bakken nasi in Goes. En dat rijstprutje, die keer dat ze op een studentenfeest moesten spelen. Alles is veranderd. Mensen zullen voortaan hun best moeten doen om Moss te zien optreden. Marien Doreijn heeft het geflikt. Uit naam van alle miskende talenten. Die van toen, van nu en die nog zullen komen.
MIN
Deze dag liet lang op zich wachten.
CONCLUSIE
Moss heeft vandaag de top bereikt. Het uitzicht voor de mannen van Dorleijn moet onvergetelijk zijn geweest.
Suarez heeft een nieuwe single (“Qu’est-ce que j’aime ça!”), een zomers anthem met Malinees klinkende harmonieën dat eens te meer bewijst dat Suarez een patent heeft op catchy en aanstekelijke liedjes!
Gezien de sterke band van Suarez met Madagascar heeft de groep besloten om de integrale opbrengst van hun nieuwe single te schenken aan een project voor herbebossing. De integrale opbrengst gaat naar de NGO Graine de vie (Trees for Madagascar).
Suarez heeft veel plannen voor het einde van 2010. In oktober staat er een nieuw album gepland, en op 15 december sluit de groep het jaar op een mooie manier af met een concert in de Orangerie van de Botanique in België. De nieuwe single “Qu’est-ce que j’aime ça” is enkel verkrijgbaar als download via Itunes.
Eerstvolgende live show in NL:
11/09/10 in Deventer Slowlands Festival
