Onze zuiderburen weten donders goed wat rock is, de uit Oostende afkomstige band ‘The Van Jets’ bewijst dit keer op keer. Met hun tweede album ‘Cat Fit Furry’ en een rits nieuwe optredens gaan zij dit ook Nederland bewijzen. Op het album ‘Cat Fit Furry’ staan elf nummers, en als het aan de Nederlands en Belgische pers ligt, elf rock-hits in wording! Het zijn pittige garage rock songs, met stoners and glam tinten. Stuk voor stuk een goede opbouw, waar uitdagende en energieke optredens uit voort vloeien. Lovende kritieken krijgen The Van Jets dan ook voor hun optredens en album. En zijn nog lang niet uitgerockt!
Een greep uit de media:
Live – Minirok Stramproy 25 juli 2010…The Van Jets is een goed geoliede rockmachine… De Drummer levert als een soort William the Concreter het solide, hoekige en soms zware beukwerk dat samen met de melodische gitaarpartijen, bas-huppeltjes en de heldere, felle zang de dampende stampende massa vormt… 3VOOR12
Live – Lokerse feesten 7 aug 2010 – …The Van Jets trappen af met de sterke nieuwe single Down Below, momenteel de nr. 1 in de alternatieve hitparade De Afrekening van Studio Brussel. Later volgen nog een aantal krachtige rocksongs met knappe breaks, sterke melodielijnen en soms een intro verwant aan The Who en een refrein geïnspireerd door David Bowie… OOR
Albumrecensie -…’Garagerock is nog steeds de basis, maar er is ook plaats voor nuance. En voor Bowie, luister maar naar afsluiter ‘Our Heads’. Variatie en spanning, dat zijn de sleutelwoorden van deze plaat’ LIVEXS
Albumrecensie – …’Zanger / songschrijver Johannes Verschaeve bezit het vermogen snoeiharde popliedjes catchy te laten klinken, en andersom. Dat deelt hij met landgenoten The Hickey Underworld, maar in Verschaeve schuilt stiekem een nog grotere componist’… OOR
Albumrecensie – …’The Van Jets leggen de lat hoog op hun tweede langspeler ‘Cat Fit Fury’ DE MORGEN
Review: Broken Glass Heroes op Pukkelpop 2010 (Club)
Sluit twee boy wonders op in een hok, schuif ze op gezette tijden wat voedzaams toe, laat in dat hok achteloos wat gitaren slingeren. Altijd een goed idee, en kijk: Tim Vanhamel en Pascal Deweze komen met Broken Glass Heroes, een dót van een groep, en verantwoordelijk voor een uurtje subliem schervengerinkel in de Club.
Het optreden
The Beach Boys op fietsvakantie in Limburg: zó klonken de Broken Glass Heroes in de Club. We hoorden songs waarin zijden waaiers de hitte ontzetten, de gebloemde bikini het enige relevante lapje textiel is, en meisjes – wanneer ze met de noorderzon zijn verdwenen, en niets dan een tros herinneringen achterlaten, samen met een gebloemde bikini – vriendelijk doch nadrukkelijk verzocht worden om terug te keren. Broken Glass Heroes spreidde een bedje van sixtiesgitaren waarop het verrukkelijk heupwiegen was, en pimpte een en ander op met naar tropische zonnebrand geurende samenzang.
Gaandeweg verlieten Broken Glass Heroes de paadjes van The Beach Boys, maakten ze uitstapjes richting country en rockabilly, en naar The Kinks toten trekkende rock. En in de finale zat een song die de mannen van Them Crooked Vultures op hun debuutplaat zijn vergeten.
Songtitels hebben we niet in de aanbieding: de plaat ligt pas op 20 september in de winkel – niet twijfelen! – en dus kunnen we alleen maar ‘Let’s Not Fall Apart’ vermelden, die heerlijk verslavende single die we, hadden we een auto, de hele tijd door het raampje lieten waaien.
Vanhamel & Deweze: we hadden ze eerder moeten opsluiten.
Hoogtepunt
Een jemenfoutistische lap Stoogesrock – denk: Iggy in een strooien rokje – diep in de set, inclusief een opwindende gitaarpartij waar Jimi ook wel tevreden mee geweest was. Maar geen idee hoe het ding heet.
Quote
‘Dit is ons beste optreden tot zover! Het eerste, ook.’
Mensen beklagen zich wel eens over het feit dat Johan nooit het grote publiek gekregen heeft dat het verdiende. Nee, dan Scram C Baby, dat presenteert 11 september het nieuwe album Slow Mirror Wicked Chair in de kleine zaal van Paradiso. Dat kan toch zeker ook niet de bedoeling zijn. De band maakt zich er niet al te druk om en laat zich liefkozend het zwarte schaap van de familie noemen. Maar als Dries Roelvink na 25 jaar een nummer-1 hit kan scoren, waarom zou het zesde Scram C Baby album dan geen Album van de Week worden?
‘Het zwarte schaap’, tja, er is niets mis met een geuzennaam, maar beter kunnen we Scram C Baby uitroepen tot het rock ‘n roll geweten van Excelsior. Het is de meest weerbarstige van de eerste generatie Excelsior-bands, maar dat ze na het uiteenvallen van het vlaggenschip vorig jaar de Grote Overlevers zijn, is ook weer niet zo verwonderlijk. In al zijn grilligheid is de band namelijk altijd sterke platen blijven maken. Frontman John Cees Smit spuwt ook Slow Mirror Wicked Chair van de eerste tot de laatste noot driftig vol. Met dat charmante Nederlandse accent dat we ook van Herman Brood kenden.
De korte, rauwe songs klinken anno 2010 nog minstens zo scherp als vijftien jaar geleden, al kun je moeilijk beweren dat de band met beide benen in het heden staat. Tebaxtro had een Pixies-song kunnen zijn, vaker nog speelt Scram C Baby in de lijn van Pavement. Dat heeft vast niet met de reünie van die indie-giganten te maken, als wel met het aantreden van drummer Marit de Loos. Zij en haar oude bandgenoten van Caesar worden geëerd in M.A.R.I.T., een letterspelletje in de vorm van een catchy popsong, die ook zomaar als drugsknipoog opgevat kan worden.
Maar je zou Scram C Baby tekort doen door ze enkel te vergelijken met grote namen uit het verleden. De band heeft een eigen geluid, dat weliswaar nooit zal leiden tot een hit, maar wel tot sterke songs als Ear Truck en Mothership Connection. Heel eigen zijn ook de tragikomische beelden die opduiken in Smit’s teksten. De handen van Michael Jackson – een zwart, een wit – in Hands In The Eyes Of MJ, perverse seks in Sunburnt, een gefrustreerde rocker in The Lonely Champion en vooral de cynische blik op de liefde in openingsnummer Attention. Scram C Baby is nog lang niet van plan te stoppen, en gelukkig is dat niet tegen beter weten in. Album nummer zeven in de grote zaal?
Triomf van Moss
Alles valt op zijn plaats en alles lukt
-
Zes jaar geleden speelde frontman Marien Dorleijn ook op Lowlands. Toen was hij het extra paar handen dat labelgenoot Caesar steevast inhuurde voor hand- en spandiensten op het podium, voornamelijk op toetsen en gitaar. Natuurlijk had Dorleijn ook zijn eigen bandje Moss, maar dat sudderde op een laag pitje. Met gitarist Bob Gibson trad hij al af en toe op, maar vorm en sound moesten nog gevonden worden. Dorleijn keek ondertussen goed om zich heen en leerde de kneepjes van het vak in de vertrouwde Excelsior-stal. Hij maakte demo’s en die werden steeds beter. Inmiddels staat Moss in volle bloei en staat de band vroeg op de dag in een bomvolle Grolschtent.
CONCERT
Moss, Lowlands Grolsch, zondag 22 augustus 2010
MUZIEK
Gitaarpop. Hoe mooi het debuut The Long Way Back (2007) ook is, er kraaide geen haan naar. Afgelopen jaar verscheen de opvolger Never Be Scared/Don’t Be A Hero: een soort maatpak dat de band zichzelf heeft aangemeten. De liedjesopbouw en de ritmes – veel trommels – op het album doen denken aan Arcade Fire, de gitaren af en toe aan Neil Young en de meerstemmige zang aan The Byrds. Maar Moss is vooral Moss. Of zoals MC Tygo Gernandt ‘de beestachtige gitaarrockband’ aankondigt: ‘Maaaaaaaaas!’.
PLUS
Moss triomfeert vandaag. Als in het openingsnummer ineens een ritmesectie van vijf trommelaars acht de band opduikt is de verrassing groot en het ijs gebroken. Vervolgens gebeurt op het podium alles waar Dorleijn de afgelopen jaren met zijn bandmaten over gefantaseerd moet hebben. De samenzang die wél goed klinkt. De mix van akoestische en elektrische gitaar die precies in balans is. De trommels die eindeloos lijken te roffelen. En die op het bot afgekloven gitaarsolo, zonder opsmuk. Alles valt op zijn plekkie en alles lukt. Een uur lang worden de shitoptredens van de afgelopen jaren vergeten. Dat zaaltje met die kutinstallatie. Die talloze keren dat er mensen door hun breekbare muziek heen stonden te ouwehoeren. Mensen die eigenlijk liever hadden dat de dansavond al begon. Die bakken nasi in Goes. En dat rijstprutje, die keer dat ze op een studentenfeest moesten spelen. Alles is veranderd. Mensen zullen voortaan hun best moeten doen om Moss te zien optreden. Marien Doreijn heeft het geflikt. Uit naam van alle miskende talenten. Die van toen, van nu en die nog zullen komen.
MIN
Deze dag liet lang op zich wachten.
CONCLUSIE
Moss heeft vandaag de top bereikt. Het uitzicht voor de mannen van Dorleijn moet onvergetelijk zijn geweest.
Suarez heeft een nieuwe single (“Qu’est-ce que j’aime ça!”), een zomers anthem met Malinees klinkende harmonieën dat eens te meer bewijst dat Suarez een patent heeft op catchy en aanstekelijke liedjes!
Gezien de sterke band van Suarez met Madagascar heeft de groep besloten om de integrale opbrengst van hun nieuwe single te schenken aan een project voor herbebossing. De integrale opbrengst gaat naar de NGO Graine de vie (Trees for Madagascar).
Suarez heeft veel plannen voor het einde van 2010. In oktober staat er een nieuw album gepland, en op 15 december sluit de groep het jaar op een mooie manier af met een concert in de Orangerie van de Botanique in België. De nieuwe single “Qu’est-ce que j’aime ça” is enkel verkrijgbaar als download via Itunes.
Eerstvolgende live show in NL:
11/09/10 in Deventer Slowlands Festival
Op de parade was er al een glimp op te vangen van Goslink. De Nederlandstalige liedjesschrijver, die niet alleen een prachtig album heeft opgenomen, maar ook nog eens zijn eigen instrumenten maakt en zijn podium aankleed. Op 16 augustus verschijnt officieel zijn debuutalbum ‘Stil Leven’. Ter ere van dit debuut zal hij gaan toeren door Nederland.
Harm ‘Goslink’ Kuiper heeft bij muzikale projecten hiervoor een bijzondere indruk achtergelaten, met zijn zelfgemaakte instrumenten. Als voorprogramma zullen meerdere acts hun repertoire spelen op Harm’s instrumenten. (onder voorbehoud: Jan Rot, Janne Schra (Room Eleven), El Pino & the Volunteers, the Bluegrass Boogiemen, Leine, Blaudzun, Tjeerd Bomhof (Voicst), e.a.) En dit zal allemaal aankleed worden met een, door harm zelfgemaakt, decor. Zijn creativiteit met hout en andere materiaal is eindeloos, en dit zal hij bewijzen met de tour: Stil Leven.
Goslink is te beluisteren op 3voor12’s luisterpaal
Op 9 september wordt de zevende 3VOOR12AWARD uitgereikt voor het beste Nederlandse album van de afgelopen 365 dagen. Wie volgt De Staat, De Jeugd van Tegenwoordig, Aux Raus, Opgezwolle en Voicst op? Het lijkt nog ver weg, maar deze week onthullen we in 3VOOR12RADIO toch al de twaalf genomineerden. In de uitzending van dinsdag belde Eric Cortons invaller Annemieke Schollaardt met drie genomineerden.
Moss, genomineerd met Never Be Scared/Don’t Be A Hero
Never Be Scared/Don’t Be A Hero is niet het eerste album van Moss, maar wel het beste van ze tot nu toe. De buzz rondom de band is na die jaren groot: als ze ergens live spelen, staat Twitter vol met mensen die geïmponeerd zijn door hun liedjes als I Apologize en The Comfort. Zanger Marien Dorleijn tegen Annemieke: “In de tussentijd hebben we ons veel meer ontwikkeld. Waar het vorige album meer vanuit mijn visie is geschreven, is Never Be Scared echt een bandplaat geworden. We hebben losgelaten wat viel los te laten en wilden het voor onszelf interessant houden. Dat heeft ervoor gezorgd dat we nu de grootste plezier hebben in wat we doen.” Dorleijn over zijn nominatie: “Dit is echt heel tof.”
Ziya Ertekin alias DJ Blue Flamingo kwam kort geleden met zijn tweede album op Excelsior Recordings. Ook dit keer kwam de verzamelaar van 78-toerenplaten met bijzondere vondsten. Het album ‘Congo Jazz’ is een handreiking naar diegenen voor wie het 78-toerentijdperk nog onontgonnen gebied is, zonder dat de doorgewinterde muziekgravers onder ons zich te kort gedaan hoeven te voelen.
Deze week komt Blue Flamingo met de vinyl release van Congo Jazz. Naast de drie mixen van de CD-versie, heeft Ziya Ertekin een extra mix toegevoegd. Ertekin over deze selectie: “Zo’n anderhalf jaar geleden kwam ik in het bezit van een hele partij 78-toerenplaten van het Senafone label. Deze platen werden voor de Compagnie Francaise del Afrique Occidentale (CFAO), een Franse rederij en handelsmaatschappij, geperst in Engeland voor de Afrikaanse markt. Senafone maakte voornamelijk opnames in Lagos, Nigeria, maar bracht ook Ghanese muziek uit. De tijdspanne waarbinnen Senafone opereerde viel samen met wat men is gaan betitelen als “de gouden periode van de Nigeriaanse hilife” Op de bonus “mix” voor de LP versie van Congo Jazz is een dwarsdoorsnede te horen van wat Senafone te bieden had.”
Blue Flamingo is inmiddels bevestigd voor een optreden op North Sea Jazz in Rotterdam. Op zondag 11 juli staat hij in de Tigris zaal van 16:00 tot 18:45 uur.
Henry van Loon (Comedytrain) is beschikbaar voor clubshows in het najaar. Het bovenstaande filmpje gaat inmiddels als een lopend vuurtje het internet rond en is in een paar dagen meer dan 135.000 keer bekeken!
